İnsanın hakikî vazifesi, namaz kılmak ve büyük günahlardan sakınmaktır. Beşinci Söz’de anlatıldığı gibi bu görev, insanın yaratılışına uygun ve fıtrî bir neticedir. Namaz, kulun Rabbine yönelmesi; büyük günahlardan kaçınmak ise fıtratını korumasıdır.
Kâinatta görülen hikmet ve sanat, Âlemlerin Rabbi olan Allah’ı tarif eder. Otuz Üçüncü Söz’de ifade edildiği gibi, en küçük ayrıntılardan en büyük unsurlara kadar her şey bilinçli bir düzenle vaziyet alır. Işık dahi İlâhî sanatın sergilendiği bir vasıta olarak istihdam edilir.
Haramlar karşısında duyarlılık, imanın canlılığının bir göstergesidir. Risale-i Nur’da ifade edildiği üzere günahı küçük görmek değil, emri veren Zâtı düşünmek esastır. Küçük görülen bir haram, kalpte büyük bir yaraya dönüşebilir.
Tevhid, Allah’ın birliğini sadece bilmek değil, bütün varlıkta O’nun tasarrufunu görerek kalben tasdik etmektir. Yedinci Şuâ’da ifade edildiği gibi tevhidin pek çok mertebeleri vardır. Hakikî tevhid, yalnız tasavvurdan ibaret bir bilgi değil; şuur ve yaşantı hâline gelmiş imandır.
Risale-i Nur bir tarikat değil, doğrudan imanı kurtarmaya yönelik bir ilim ve hakikat mesleğidir. Emirdağ Lâhikası’nda açıkça ifade edildiği gibi zaman tarikat zamanı değil, iman hizmeti zamanıdır. Çünkü tarikatsiz Cennete giden olabilir; fakat imansız Cennete giden yoktur.
Kâinatta rahmet tezahürleri, bütün mahlukatın insanın ihtiyaçlarına cevap verecek şekilde yaratılmasıdır. Lem’alar’da anlatıldığı üzere insan zayıf ve âciz olduğu hâlde, kâinat ona musahhar edilmiştir. Bu durum, Allah’ın ilim, hikmet ve rahmetinin açık bir delilidir.
Bize hayatı veren Allah’a verebileceğimiz şey; şükür, iman, ubudiyet ve teslimiyettir.
Şualar Dördüncü Şua’ya göre insanın vazifesi, hayat nimetini gafletle değil, marifet ve ibadetle değerlendirmektir.
Hayat bir mülk değil, emanet olduğu için karşılığı kulluktur.
