Gıybet, bir Müslümanın arkasından hoşlanmayacağı şeyleri söylemektir. Kur’ân, bu günahın çirkinliğini anlatmak için gıybeti “ölü kardeşinin etini yemek” gibi son derece tiksindirici bir benzetmeyle ifade eder. Risale-i Nur’da Yirmi İkinci Mektup’ta bu âyetin gıybeti altı farklı açıdan şiddetle yasakladığı açıklanır.
“Madem Allah var, her şey var” ifadesi, Allah’ın ezelî ve ebedî hayat sahibi olduğunu ve bütün varlıkların O’nun varlığıyla anlam kazandığını anlatır. Risale-i Nur’da bu hakikat, Allah’ın Hayy (daima diri) ismiyle açıklanır. Allah’ın hayatı sonsuz ve bâkî olduğu için bütün kâinat O’nun varlığıyla değer kazanır.
Peygamber Efendimizin (sav) mucizelerinden biri, az miktardaki yiyeceğin çok sayıda insana yetmesidir. Risale-i Nur’da anlatıldığına göre iki avuç hurma veya dört avuç yemekle onlarca hatta yüzlerce kişi doyabilmiştir. Bu olaylar sahabelerin huzurunda gerçekleşmiş ve birçok güvenilir kişi tarafından farklı rivayet yollarıyla nakledilmiştir.
Ahirzamanda en mühim görev, taklidî imanı tahkikî imana çevirmektir. Çünkü bu zamanda dalalet ve şüphe rüzgârları şiddetlidir. Tahkikî iman ise sarsılmaz bir kuvvettir ve en güçlü fikrî saldırılar karşısında bile sönmez.
İman, insanı Allah’a nisbet eden bir bağdır ve bu nisbet sayesinde insana yüksek bir değer kazandırır. … İman Neden Nur, Küfür Neden Karanlıktır?Read more
Kâinatı tek bir nizam içinde idare eden yalnız Allah’tır. Yağmuru indiren, toprağı rızık hazinesi yapan ve semâ ile zemini insanın hizmetine veren O’dur. Yirmi Beşinci Söz’de bu hakikat, şükrün neden sadece Allah’a ait olduğunu gösteren delillerle açıklanır.
İman, insanın hem kendi varlığını hem de kâinatı anlamlandıran bir nurdur. Yirmi Üçüncü Söz’de iman sayesinde geçmiş ve geleceğin karanlık olmaktan kurtulduğu ifade edilir. İman, varlık üzerindeki ilahî manaları okutan bir ışık gibidir.
İslam, kişisel yorumlara göre değil; Peygamber Efendimizin (a.s.m.) gösterdiği ölçüye göre yaşanır. Âl-i İmran 31. ayet, Allah sevgisinin delilinin Peygamber’e ittiba olduğunu bildirir. Risale-i Nur’da bu ayetin, iman–sevgi–ittiba zincirini özetlediği ifade edilir.
Allah sevgisi, O’nun rızasını kazanmayı istemektir. Risale-i Nur’a göre Allah’ın razı olduğu en mükemmel hayat, Peygamber Efendimizin (a.s.m.) hayatında tecelli etmiştir. Bu yüzden Allah’ı seven kimse, Peygamberine uymakla sevgisini gösterir.
İslam’a göre hiç kimse başkasının günahından sorumlu değildir. Bir müminin hatası sebebiyle onun akrabasına düşmanlık etmek, Kur’an’ın “Hiçbir günahkâr başkasının günahını yüklenmez” hükmüne aykırıdır. Yirmi İkinci Mektup’ta bu durum, açık bir zulüm olarak ifade edilir.
