Bu bölümde, On Dördüncü Söz’de geçen nefis metaforu ele alınmaktadır. Said Nursî, gaflete dalan ve ahireti unutan nefsin, devekuşu gibi davranarak gerçek tehlikeyi görmezden geldiğini anlatır. Dünya hayatına aldanan nefis, tehlikeyi görmez ama sonuçlarından kaçamaz.
Nefis neden devekuşuna benzetiliyor?
- Nefis gaflete dalar, ahireti unutur.
- Tehlikeyi görmez gibi davranır.
- Devekuşu gibi başını kuma sokar, ama koca gövdesi dışarıdadır.
(Gafil kafaya bir tokmak ve bir ders-i ibrettir.)
بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحٖيمِ
وَمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا اِلَّا مَتَاعُ الْغُرُورِ
Ey gaflete dalıp ve bu hayatı tatlı görüp ve âhireti unutup dünyaya talip bedbaht nefsim! Bilir misin neye benzersin? Deve kuşuna… Avcıyı görür, uçamıyor; başını kuma sokuyor, tâ avcı onu görmesin. Koca gövdesi dışarıda. Avcı görür. Yalnız o, gözünü kum içinde kapamış, görmez.
